Natascha kiest voor Jan met zegen van oma: “Op begrafenis wist ik dat hij de ware was”

Natascha was amper drie maanden samen met Jan toen haar oma overleed. “Ze heeft hem, maar korte tijd gekend, maar ze was onmiddellijk gecharmeerd door mijn nieuwe vriend”, zegt de Truiense. “Bij de begrafenis van mijn oma wist ik het zeker: Jan is de man met wie ik de rest van mijn leven wil delen.

Eind oktober gaven Natascha Clerinx (37), journaliste bij Het Belang van Limburg, en Jan Discart (35), gameprogrammeur, elkaar het jawoord in het stadhuis van Sint-Truiden. Zes jaar geleden leerden ze elkaar kennen via Tinder. Maar hun eerste date was geen onverdeeld succes.

“We hadden afgesproken in een wijnbar op de Grote Markt”, zegt Natascha. “Jan was bij die eerste date zo nerveus dat hij bijna geen woord heeft gezegd. Ik heb de hele avond zelf moeten babbelen. Ik had er toen geen goed oog in. Ik dacht: het is wel een lieve jongen, maar veel te braaf voor mij."

Maar een week later sloeg dat gevoel helemaal om. “Na die eerste ontmoeting is Jan wel berichtjes blijven sturen”, vertelt Natascha. “Toen ik in Hasselt moest zijn voor een meeting en in het oude stationsbuffet zat te wachten om de trein terug naar huis te nemen, heb ik hem gevraagd om snel samen een broodje te eten.” Ook Jan kan het zich nog levendig herinneren. “Het had die dag gesneeuwd”, zegt hij. “Na dat berichtje van Natascha heb ik alles laten vallen op het werk om haar weer te kunnen zien. En daar in het stationsbuffet is de vonk overgeslagen, daar is ons verhaal echt begonnen.”

Bijnaam

Nog geen drie maanden na het begin van die romance kreeg Natascha een zwaar verlies te verwerken met het overlijden van haar geliefde oma, die als een tweede moeder voor haar was. “Jan week in die moeilijke dagen geen seconde van mijn zijde”, vertelt ze. “Mijn oma had hem nog ontmoet op haar ziekbed en was meteen gecharmeerd. Zijn bijnaam is Jean, zo heette ook mijn grootvader zaliger. Dat vond mijn oma al direct geweldig.”

Tijdens de begrafenisplechtigheid wist Natascha het zeker: dit was de man met wie ze haar leven wilde delen. “Jan hield gewoon mijn hand vast, zonder woorden. Dat was genoeg”, zegt ze. Jan knikt. “Even later is de coronapandemie uitgebroken en besloten we om te gaan samenwonen om elkaar te kunnen blijven zien. Toen wist ik ook: dit is voor altijd. Er was geen twijfel meer.”

Abrikozentaart

Trouwen leek een lange tijd niet aan de orde voor het jonge paar. “Jan heeft altijd gezegd dat hij niet wou trouwen”, knikt Natascha. “Maar toen we samen een appartement wilden kopen en een banklening gingen afsluiten, bleek dat alles veel makkelijker was als we zouden trouwen.”

Hoewel de aanleiding eerder praktisch van aard was, drong Natascha toch aan op een deftig huwelijksaanzoek. Daarop moest ze wachten tot een week voor de geplande afspraak in het Truiense stadhuis. Geen clichés, geen knieval, geen champagne … Voor het huwelijksaanzoek toverde Jan een abrikozentaart met latjes tevoorschijn. “De ringen waren te laat en de koffiemok met het opschrift Will you marry me is kwijtgeraakt in de post”, zegt Jan. “Omdat de tijd begon te dringen, heb ik Natascha dan ten huwelijk gevraagd met haar lievelingstaart waarin ik een ring had uitgesneden.”

Trouwringen

Opvallend, Jan en Natascha werden in de echt verbonden door twee bekende stadsfiguren: burgemeester Ludwig Vandenhove en schepen Günther Dauw. “Mijn oma heeft altijd gezegd dat Ludwig Vandenhove of haar neef en oud-schepen Roger Clerinx de ceremonie moesten leiden als ik ooit zou trouwen”, legt Natascha uit. “Met Ludwig had ze een band omdat ze in dezelfde buurt zijn opgegroeid. Roger is een paar jaar geleden overleden, we hebben Günther gevraagd om hem te vervangen.”

De oma van Natascha was ook symbolisch aanwezig op haar trouwdag. “Ik droeg haar juwelen en onze trouwringen zijn gemaakt van omgesmolten familie-erfstukken. We waren die ringen trouwens bijna vergeten. Op weg naar het stadhuis kwamen we bekenden tegen en die vroegen of ze de ringen al eens mochten zien. Toen besefte Jan dat hij die thuis had laten liggen. Hij is dan in zijn trouwkostuum over de Grote Markt gerend om de ringen nog snel te gaan halen.”

Akkefietje

Het was overigens niet het enige akkefietje op hun trouwdag. “We wilden mooie, stijlvolle foto’s maken op de oude houten trap in het stadhuis. Daarbij ben ik op mijn lange kleed getrapt dat daardoor gescheurd is”, zegt Natascha. “Typisch iets voor mij. Gelukkig heeft onze fotografe dat scheurtje kunnen camoufleren.”